تئاتر در جایی دیگر: گفتوگویِ تبعیدیان
مطلب قابل بحث و بسیار مهم . شروع گفتگو و مباحث آزاد در باره تئاتر. جستجوی ناگفته ها . شناخت مشکلات تئاتر و آزادی بیان
29 févr. 2016
2 déc. 2015
29 nov. 2015
22 nov. 2015
22 oct. 2015
Femmes. Martine Storti
Le porc, les femmes et le philosophe
Publication: Mis à jour:
Le philosophe Pierre Manent propose, dans son récent ouvrage Situation de la France , un compromis avec les Musulmans, seule manière, selon lui, de créer avec eux « une amitié civique » et de leur donner au sein de la nation française la place qu'ils méritent sans les obliger à abandonner leur être musulman, à la fois de religion, de culture et surtout de mœurs.
Qui dit compromis dit ce qui est négociable et ce qui ne l'est pas. L'une des propositions de Manent est que la République "cède sur les mœurs", qui comprennent par exemple le porc à la cantine et la place des femmes. Sous cet angle, deux interdictions doivent être clairement énoncées: celle de la polygamie et celle du voile intégral. "Pour le reste, les relations entre les sexes sont d'un sujet d'une telle complexité et délicatesse, nous explique ce philosophe, qu'il est sans doute déraisonnable de damner une civilisation sur cette question."
On appréciera la mise à peu près sur le même plan de la question du porc dans les menus scolaires et celle des femmes, dont la "complexité" n'est soulignée que pour mieux la minorer puisque que ce n'est pas cette aune-là qu'on peut juger une civilisation.
Qui dit compromis dit ce qui est négociable et ce qui ne l'est pas. L'une des propositions de Manent est que la République "cède sur les mœurs", qui comprennent par exemple le porc à la cantine et la place des femmes. Sous cet angle, deux interdictions doivent être clairement énoncées: celle de la polygamie et celle du voile intégral. "Pour le reste, les relations entre les sexes sont d'un sujet d'une telle complexité et délicatesse, nous explique ce philosophe, qu'il est sans doute déraisonnable de damner une civilisation sur cette question."
On appréciera la mise à peu près sur le même plan de la question du porc dans les menus scolaires et celle des femmes, dont la "complexité" n'est soulignée que pour mieux la minorer puisque que ce n'est pas cette aune-là qu'on peut juger une civilisation.
Deuxième remarque: est ici reprise la sempiternelle réduction de la question des femmes à un enjeu de mœurs dont la fonction première est de priver l'égalité entre les femmes et les hommes, la liberté des femmes et plus largement leur émancipation, de leur caractère politique, c'est-à-dire un enjeu qui ne concerne pas que les femmes mais qui a à voir avec l'organisation de la cité, avec la démocratie et avec la République.
Plus grave encore, une telle proposition signe l'abandon des femmes musulmanes qui, ici ou ailleurs, hier et aujourd'hui, se battent -quelquefois au prix de leur vie- contre leur assujettissement et pour leur libération. Une libération que bien des femmes ont dû conquérir dans l'Occident chrétien, au fil des siècles, contre leur culture, contre les mœurs en vigueur, et contre la religion dominante. De surcroît, en faisant des Musulmans de France une communauté homogène que nulle différence et nul désir de changement ne traverserait "quant aux mœurs", il légitime le discours qui ne voit dans l'émancipation des femmes qu'une forme de néocolonialisme et d'occidentalisme, et donc pour celles qui s'en réclament, une trahison de leur communauté.
Le philosophe chrétien et conservateur qu'est Pierre Manent devrait prendre sa carte au Parti des Indigènes de la République, à moins qu'il ne préfère ouvrir un séminaire d'études postcoloniales!
16 sept. 2015
گروه بازیگران شهر. جدایی ما بعد از سفر به امریکای جنوبی
-->
جدا شدن ما فاجعه نبود.درین سفر کار گروه چنان در رابطه کاری به حدّ اعلا رسیده بود که هر کدام از ما باید به تجربه های تازه یی دست میزدیم.آربی به چهارسو رفت و کارهای جدیدش در چهارسو بسیار با کارهای قبلی متفاوت بود.و هرکدام از ما رویای دیگری را جستجو میکردیم.
آ ربی رشد و تفاوت بچه ها را میدید. روش تجربی و کاری ما روش هنرپیشه کارگردان و خلاقیت گروهی بود. درین مرحله به وجود آوردن پروژه های دیگر ضرورت داشت اما شرایط مهیا نبود و آربی به پروژه های کوچک پناه برد.
بعد از سفر امریکا پروژه دیگری که آربی از ماهها پیش روی آن کار میکرد ..... سواری در آمد مویش سرخ ..... نوشته مهین تجدد را، دست گرفت . بسیاری از ما این متن و نوع نگاه و کار مهین تجدد را نمی پسندیدیم. من تربیت تئاتری و تجربه کار با بیژن مفید را داشتم. نوع تکنیک کار بازیگر و نحوه کار روی متن و بوجود آمدن رابطه بین بازیگران و در نهایت خلاقیت جمعی برای آنچه روی صحنه بوجود میآمد ، بین اربی و بیژن شباهت فراوان داشت. اما آنچه بیژن را متفاوت میکرد ، نگاه بسیار دقیق به تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران ، شناخت بسیار عمیق زبان و ادبیات فارسی و سالهای طولانی کار روی زبان و نثر و شعر بود. من متن تجدد را نمی فهمیدم و دوست نداشتم. اما میخواستم در گروه بمانم . برای اجرای جشن هنر شیراز دستیار کارگردان بودم. نیما مفید فرزند هفت ساله ام در نمایش بازی میکرد . صدرالدین زاهد، سوسن تسلیمی و فردوس کاویانی بازیگران دیگر بودند. کار بازیگران فوقالعاده بود ، اما متن ، کشش و جذابیت کالیگولا و ناگهان را نداشت.
افراد دیگر گروه پرویز پورحسینی،شکوه نجم ابادی، محمد باقر غفاری،سیاوش طهمورث،علیرضا مجلل و سعید اویسی درین پروژه شرکت نداشتند . و هرکدام به پروژه های دیگری روی اوردند و جدایی ها جدی شد. من به طور جدی به سینما پرداخته بودم و گرفتاریهای خانوادگی و مالی باعث شد حتا نتوانم با گروه به نیویورک سفر کنم. آربی بعد از سفر نیویورک با سوسن ،زاهد و کاویانی تئاتر چارسو را انتخاب کرد و رسما دوران درخشان گروه بازیگران شهر به پایان رسید.
به نظر من شرایط اجتماعی و فقدان آزادی بیان و کمبود محافل تجربی ما را دیوانه کرده بود. بچه هایی که نمیخواستند کارگردانی کنند . کارگردانی که بیش از آنها تجربه داشته باشد و روش کاری مارا بپذیرد پیدا نمیکردند. و آنها که میخواستند کارگردانی کنند امکان کار پیدا نمیکردند. نباید فراموش کنیم امکانات کارگاه محدود بود و گروههای دیگر روش متفاوتی داشتند.
Inscription à :
Articles (Atom)